A caridade é humilhante porque se exercita verticalmente, desde a cima; a solidariedade é horizontal e implica respeito mútuo.
— Eduardo Galeano

mércores 20 abril 2016

Coa Revolución, contra a Lei de Impunidade e a inxerencia estranxeira en Venezuela

O pasado 19 de abril, no marco da xornada mundial de solidariedade coa Revolución Bolivariana, Mar de Lumes - Comité Galego de Solidariedade Internacionalista, xunto con outras setenta organizacións sociais e políticas galegas e do resto do Estado español, asinamos o manifesto que reproducimos a continuación:


MANIFESTO POLA VENEZUELA BOLIVARIANA

Xornada mundial de solidariedade coa Revolución Bolivariana

Diante da escalada das agresións imperialistas contra o pobo venezolano e o seu lexítimo goberno, encabezado polo Presidente Nicolás Maduro, as organizacións e colectivos de solidariedade coa Revolución Bolivariana estamos na tarefa de articular esforzos para levarmos adiante accións que sirvan para combater tal arremetida. Neste sentido incorporámonos ao chamado do Foro de São Paulo para que o 19 de abril sexa unha xornada mundial de solidariedade con Venezuela.

Neste proceso de agresión enmárcase a renovación da Orde Executiva ditada polo Presidente dos Estados Unidos de Norteamérica, Barack Obama, que insiste en declarar Venezuela como unha ameaza inusual e extraordinaria á seguridade nacional e á política externa dos Estados Unidos. A axenda de desestabilización chamada "Operación Venezuela Freedom-2", asinada polo almirante Kurt Tidd, actual xefe do Comando Sur, datada en 25 de febreiro de 2016, deixa claro que non se contempla, na realidade, "saída eleitoral" ningunha contra o goberno de Nicolás Maduro. A saída, de concretarse, sería violenta.

No plano interior, esta axenda ten os seus axentes executores dentro da ultradereita golpista. Recentes asasinatos selectivos de dirixentes chavistas, intento de reactivación do terrorismo (guarimbas) que xa provocou o asasinato de dous policías e a recente aprobación, pola maioría opositora da Asemblea Nacional, da mal chamada "Lei de Amnistía" co apoio entusiasta, no Estado español, do Partido Popular, o PSOE e Cidadáns, así como de numerosas figuras políticas. Esta "Lei da Impunidade", que xa foi declarada inconstitucional polo Tribunal Supremo de Xustiza de Venezuela, busca perdoar até 50 tipos de delitos cometidos "desde o 1 de xaneiro de 1999 e até a entrada en vigor da Lei", é dicir, nos períodos de goberno de Hugo Chávez e de Nicolás Maduro, e sempre que se tivesen "cometido pola participación en manifestacións ou protestas" dirixidas "a mudar a orde institucional ou o goberno estabelecido". As accións violentas cometidas a día de hoxe pola oposición, destinadas a derrocar o goberno, ficarían impunes. Mesmo delitos como o "tráfico de drogas de menor contía" ou "fraude, estafa e usura na construción de vivendas" están incluídas na lista.

Chamamos á denuncia internacional desta Lei da Impunidade, e esiximos que cese a inxerencia do goberno español contra Venezuela e a súa conivencia coa dereita golpista.

A guerra económica, mediática e política que sofre Venezuela non é illada. É parte do intento de restauración neoliberal que vive toda América Latina, con Brasil como outro dos escenarios de intervención.


Suscreben:

1. Assemblea Bolivariana de Catalunya
2. Asociación Galego-Bolivariana Hugo Chávez
3. Círculo Bolivariano La Puebla
4. Comité de Solidaridad Internacionalista de Zaragoza
5. Iniciativa Solidaria Internacionalista- Burgos
6. Plataforma Bolivariana de Canarias
7. Plataforma Bolivariana de Madrid
8. Venezuela Aurrera: Plataforma Vasca de Solidaridad con la Revolución Bolivariana, compuesta por 28 colectivos: Alternatiba, Aralar, Arbol Euskal Herria, Askapena, Asodemuc, Bachue (Kolonbiako Errefuxiatuak Euskal Herrian), Cine de Base, Círculo Bolivariano “La Puebla”, Ernai, Euskadi-Cuba, Ezker Anitza-Izquierda Unida, Gazte Komunistak, Gazte Komunisten Batasuna (GKB), Giltza, Ikasle Abertzaleak, Ikasle Ekintza, Inti Kokone, IPES-GITE, LAB, Komite Internazionalistak, Marcha Patriótica Euskal Herrian (Colombia), Bakea eta Duintasuna, PCE-EPK, Resumen Latinoamericano, Revista “Encuentros”, Sodepaz Nafarroa, Sortu, Emigrados sin Fronteras.
9. Plataforma Canaria de Solidaridad con los Pueblos
10. Alternativa Nacionalista Canaria
11. Anova-irmandade Nacionalista
12. Asemblea Republicana
13. Asociación Cultural Guiniguada Comunicación-Radio Guiniguada
14. Asociación de Amizade Galego-cubana Francisco Villamil
15. Ateneo de Madrid
16. Ateneo Popular de Solidaridad entre los Pueblos
17. Bloque Nacionalista Galego (BNG)
18. Central Unitaria de Traballadores (CUT)
19. Colectivo Canario Siembra de Solidaridad con Guatemala
20. Colectivo 26 de Julio
21. Comité Canario de Solidaridad con los Pueblos
22. Confederación Intersindical Galega (CIG)
23. Coordinadora Estatal de Solidaridad con Cuba-Madrid
24. Esquerda Unida (EU)
25. Federación Sindical Obrera de Canarias (FSOC)
26. Frente Popular Galega (FGG)
27. Intersindical Canaria
28. Intersindical-Sindicato ferroviario
29. Isca!-Organización Xuvenil
30. Izquierda Castellana
31. Izquierda Republicana
32. Izquierda Unida
33. Mar de Lumes
34. Movemento Galego ao Socialismo (MGS)
35. Paraguay Resiste Madrid
36. Partido Comunista de Galicia (PCG)
37. Partido Comunista do Pobo Galego (PCPG)
38. Partido Comunista de los Pueblos de España
39. Plataforma de Solidaridad del Mediterráneo
40. Terra Liberada
41. Tiwizi
42. Unidad del Pueblo
43. Vía Democrática-Marruecos
44. Xuventude Comunista de Galicia

Subscrebe a nosa axenda solidaria!

mércores 06 abril 2016

Andrés Bódalo e a incómoda realidade andaluza

Andrés Bódalo, sindicalista do Sindicato Andaluz de Trabajadores (SAT), leva xa varios días en prisión. As acusacións que o levaron ao cárcere, como xa se tratou en varios artigos de opinión e noticias, non se sosteñen, desde as declaracións dos gardas civís presentes aquel día 27 de setembro de 2012 en Jódar nas que negan que houbese violencia física de calquera tipo, até un vídeo amplamente difundido no que se pode facilmente comprobar como Bódalo, lonxe de agredir a ninguén, o que fai é tranquilizar os ánimos das persoas que asisten á protesta. É fácil deducir que Andrés Bódalo estaba previamente condenado, pero non só iso, senón que indo un paso máis aló, podemos afirmar que houbo unha clara intención, previa ao xuízo, de encerrar a Bódalo.

Os motivos, segundo apuntan diversos artigos publicados ultimamente nos que se analiza o caso de Andrés Bódalo, van desde impor dunha vez por todas un escarmento ao SAT, até motivos que teñen que ver coa actividade política de Bódalo: concelleiro pola candidatura Xaén en Común, e o seu encabezado da candidatura de Podemos ao Congreso dos Deputados por Xaén nas pasadas eleccións do 20 de decembro. O Estado non pode consentir que o SAT veña a perturbar coas súas protestas e accións simbólicas de grande difusión mediática a orde imposta polo seu partido en Andalucía -o PSOE- e contribúa a concienciar sobre a situación de marxinación, dependencia e subdesenvolvemento de Andalucía, concretamente entre quen máis sofre esa realidade de miseria e opresión: a clase obreira. Doutra banda, dá a sensación de que Bódalo é nestes momentos un refén que pode ser utilizado polo Estado contra Podemos, incidindo nas súas xa notorias contradicións internas e no escenario político xerado tras as eleccións xerais do pasado 20 de decembro en xeral.

Estando estas cuestións, tanto sociais como políticas, sobre a mesa, e sendo estas de suma importancia, non podemos deixar de lado outras reflexións que subxacen, como o tratamento dado polos grandes medios de comunicación ao caso de Bódalo. Non se trata soamente dunha brutal campaña de criminalización, ligada a todos os casos de represión política e social do Estado, vai máis aló diso e ten que ver con que Andrés Bódalo e a súa loita sindical e política representan unha realidade incómoda para o Estado español. Unha incomodidade, que unida á criminalización da protesta, incita ao desprezo, a burla e ao morbo, descontextualizando e, sobre todo, despolitizando o caso concreto.

A verdade pouco importa e coñecela menos aínda para un nacionalismo de Estado que é incapaz de analizar e comprender o que pasa en Andalucía e por qué, e que é incapaz de comprender persoas como Andrés Bódalo ou organizacións sindicais como o SAT. E non, non se trata soamente dun nacionalismo español rancio e de dereitas, non, trátase tamén dese nacionalismo español que por máis que tenta ser progresista non sabe ou non pode ou non quere escapar dos clichés impostos historicamente pola grande oligarquía española. O nacionalismo español iguala a aspirantes a progresistas e a reaccionarios confesos na súa visión de Andalucía e do pobo traballador andaluz.

España, ou mellor dito, a grande oligarquía española culpa ao pobo traballador andaluz dos problemas históricos que ela mesma provocou en Andalucía. Ao Estado español incomódao a realidade andaluza — unha realidade que el mesmo provocou de paro, miseria e marxinación — pero cando o pobo traballador protesta e reivindica os seus dereitos e se pon en marcha para solucionar politicamente eses problemas, molesta e incomoda, igual que molesta tamén cando cala e aguanta estoicamente. Dicía nos seus versos Antonio Machado aquilo de «Castilla miserable, ayer dominadora, envuelta en sus andrajos desprecia cuanto ignora»; precisando que a primeira vítima do nacionalismo español foi e é Castela e o seu pobo, se substituímos Castela por España, ou pola oligarquía española cosmopaleta - si, dixen ben, cosmopaleta - a do Ibex 35, e se tamén substituímos o deprezo pola represión e o encarceramento, todo o asunto de Andrés Bódalo e o tratamento mediático do seu caso adquire máis sentido. España non só despreza senón que reprime e encarcera canto ignora.

O caso de Andrés Bódalo exemplifica todo o que estamos a falar, é un caso de manual. Os programas matinais de televisión compiten os uns cos outros en presentaren Andrés Bódalo e o SAT como unha cuadrilla de matóns sen escrúpulos, un froito non desexado e incorrixible desa Andalucía que eles mesmos crearon e recrearon. Mentres, a cadea televisiva supostamente progresista do nacionalismo español, La Sexta, mófase, búrlase e rise de Andrés Bódalo e do SAT, recorrendo ao chiste fácil, ao primeiro que ven e teñen a man, e fano non soamente porque non teñen argumentos ou sinxelamente non dan para máis, ou non só por ese repugnante clasismo meritocrático que fomenta o nacionalismo pequenoburgués español, senón porque é política de Estado, porque detrás do Gran Wyoming, de Dani Mateo e de todos os bufóns da Corte de Felipe VI hai uns guionistas que reciben ordes precisas de facer o que fan.

Todo isto hai que comprendelo dunha vez, porque non se trata de renunciar a facer declaracións ou a intervir diante de determinados medios ou programas televisivos, pero si de non se deixar utilizar por eles e de cortocircuitar de raíz todos os intentos de manipulación. Somos nós quen debemos utilizalos a eles, e non ao revés. A batalla é comunicativa, e estas cuestións deben ser tidas en conta: ou utilizamos os medios para difundir que se cometeu unha inxustiza grave por motivos sociais e políticos, ou pola contra estaremos a alimentar os argumentos, baseados en mentiras e en estereotipos, do inimigo. Non é fácil, pero ese é o problema a resolver.

Andrés Bódalo foi encarcerado e con el esa incomoda realidade andaluza, esa realidade que molesta tanto ao Estado español. Na realidade, nese cárcere de Xaén II entrou todo un pobo, e sempre por diante, a clase obreira, especialmente a xornaleira. A nosa liberdade, a de cada un e cada unha de nós está en xogo e está en cuestión cada minuto que Andrés Bódalo permaneza en prisión. Isto é unha batalla que forma parte dunha guerra global: a loita de clases, no marco dunha nación oprimida: Andalucía: isto é unha batalla pola nosa liberdade.

ANDRÉS BÓDALO, LIBERDADE!

Antonio Torres (Antón) é membro da Comisión Permanente Nacional do SAT


Subscrebe a nosa axenda solidaria!

martes 15 marzo 2016

Solidariedade antiimperialista coas persoas refuxiadas e migrantes



O Comité Galego de Solidariedade Internacionalista Mar de Lumes expresa a súa solidariedade coas persoas refuxiadas e migrantes, vítimas dos conflitos e expolios imperialistas causados pola OTAN, a Unión Europea e os seus aliados, principais actores do imperialismo en Oriente Medio e outras rexións do planeta, que provocan morte, destrución, miseria e padecementos a millóns de seres humanos, desde Siria a Ucraína, pasando por Iraq, Afganistán, Libia, Palestina, Sudán, Congo, Haití e unha interminábel lista de países sometidos ao saqueo do capital transnacional.

Apoiamos a súa exixencia de condicións humanas dignas e de respecto para os seus dereitos humanos. Desde unha posición antiimperialista e internacionalista denunciamos a política criminal e hipócrita da Unión Europea e dos seus gobernos que, por unha banda levan a guerra e a destrución ao norte de África e a Oriente Medio, causando directamente a traxedia do exilio e a migración de millóns de persoas, mentres pola outra choran bágoas de crocodilo e láianse dos meniños que morren afogados nas augas do Mediterráneo. A Unión Europea que predica a libre circulación das persoas, só ten en mente, en realidade, procurarlle ao Capital unha reserva de persoas desesperadas, sen dereitos, nin recursos, predispostas a aceptar a calquera prezo, calquera traballo; unha inmensa reserva de man de obra para premer á baixa os salarios e os dereitos sociais en todos os países, para aumentar os lucros da oligarquía financeira.

Esiximos, xa que logo, o cese inmediato de todas as intervencións imperialistas de Estados Unidos, da OTAN e da UE, a disolución da OTAN, e a devolución aos pobos dos recursos naturais para o seu desenvolvemento soberano e acorde cos intereses da poboación traballadora, para a reconstrución dos seus países e a prosperidade dos seus habitantes.

Esiximos que os recursos que se empregan para a guerra sexan usados para o benestar e a mellora das condicións de vida de migrantes e refuxiados, nos seus países de orixe, para evitar a traxedia do exilio e das rupturas de comunidades e familias.

Denunciamos o racismo, a xenofobia e o neofascismo como instrumentos do capital para dividir os pobos, opoñendo uns traballadores contra outros para maior beneficio das clases dominantes da Unión Europea, e chamamos a combatelos na súa matriz orixinaria: o capitalismo.

Esiximos a abolición do Espazo Schengen, da Frontex e de todas as medidas represivas da UE nas súas fronteiras.

Esiximos a creación de centros de recepción dotados de condicións dignas de persoal e infraestrutura para a atención médica, aloxamento, alimentación, seguridade e coidados psicolóxicos, e que garantan unha viaxe segura das persoas refuxiadas até os seus puntos de destino final.

Unha auténtica solidariedade coas persoas refuxiadas implica desenmascarar os hipócritas causantes dese drama. Os asasinos teñen nome: a OTAN e a UE.

Non ás guerras imperialistas!
Abaixo o réxime de Erdogan, lacaio da OTAN!
Alto á política hipócrita da UE!

Subscrebe a nosa axenda solidaria!

mércores 09 marzo 2016

#ObamaDerrogaODecretoXa

Hoxe, 9 de marzo de 2016, cando se cumpre un ano da Orde Executiva 13692 do Goberno do Presidente Barack Obama que considera a Venezuela como “unha ameaza inusual e extraordinaria” contra a seguridade nacional e política de Estados Unidos e, á vez, a decisión de prorrogar a mesma por un ano máis, alegando que é “necesario continuar a urxencia nacional” con respecto á situación en Venezuela porque “non mellorou” e esgrimen supostas violacións de dereitos humanos, queremos manifestar o seguinte: 

  1. Reiterar, de novo, o noso contundente rexeitamento á acción injerencista do Decreto Executivo 13692 dictada polo presidente Barack Obama dos Estados Unidos, tal e como o fixemos públicamente o pasado ano, sumándonos á campaña mundial #ObamaDerrogaODecretoXa. 
  2. Esta acción é unha flagrante violación dos principios do Dereito Internacional e unha grave injerencia en asuntos internos de cada país, xa que atenta contra o respecto e a igualdade entre nacións soberanas. Respondendo isto así, a unha resolución de orde unilateral e de imposición ao que segue estando afeito o Imperio, o cal -con apoio da dereita fascista internacional- pretende doblegar os avances dos gobernos progresistas e revolucionarios. 
  3. Rexeitamos o descoñecemento de EE.UU. ao clamor de millóns de voces e firmas que se recolectaron -máis de 13 millóns- a nivel mundial para rexeitar e esixir a derrogación inmediata deste flagrante e arbitrario Decreto por canto constitúe unha grave agresión á soberanía e integridad de Venezuela que é un país libre, soberano e independente. 
  4. Esiximos a derrogación inmediata e definitiva deste Decreto que busca desestabilizar e destruír o Goberno do Presidente Nicolás Maduro, a Revolución Bolivariana e dar cabida a escenarios violentos que poidan xustificar unha intervención estranxeira sobre esta nación suramericana. Finalmente, reiteramos o noso apoio e solidariedade ao Goberno Bolivariano do Presidente Nicolás Maduro e ao pobo venezolano, estaremos atentos e en pé de loita na defensa da Revolución Bolivariana. 
POLA PATRIA DIGNA DE BOLÍVAR E CHÁVEZ!
VENEZUELA NON ESTÁ SOA!
VENEZUELA RESPÉCTASE!


#ObamaDerogaElDecretoYa
#ObamaDerogaElDecretoYa
Publicado por Videoteca del ContraGolpe em Sábado, 28 de Março de 2015

Subscrebe a nosa axenda solidaria!

xoves 25 febreiro 2016

Palestina. Unha ollada ao conflito.

Onte, 24 de febreiro, o Comité de Mar de Lumes do Morrazo convidou Fayez Badawi a unha nova palestra sobre a situación da Palestina e, en xeral, do Oriente Próximo, nun acto baixo o título «Palestina. Unha ollada ao conflito». 

O compañeiro Fayez, representante na Europa da Frente Popular para a Liberación da Palestina (FPLP) explicou de novo a orixe do conflito en 1947, coa decisión das Nacións Unidas de criar da nada un «estado xudeu» en territorio árabe e repasou a longa lista de crimes e barbarie que desde aquel momento ten impulsado o racismo sionista, obrigando millóns e palestinianos e palestinianas a fuxiren a campos de refuxiados na Siria e no Líbano.

Subscrebe a nosa axenda solidaria!

xoves 28 xaneiro 2016

Máis unha vez: o internacionalismo non é delito!

Durante o día de onte, 27 de xaneiro, nove militantes internacionalistas foron detidos no Estado español por, alegadamente, faceren parte da estrutura militar do Partido dos Traballadores do Curdistán (PKK), que a Unión Europea e a propia España decidiron incluír nunha lista de «organizacións terroristas» en 2001, na secuencia da famosa e demostradamente perversa “guerra contra o terror”. Desde Mar de Lumes, como organización galega de solidariedade internacionalista — canda outras organizacións irmás de todo o mundo — vimos denunciando esta lista, os fundamentos ideolóxicos sobre os que asenta e as detencións e xuízos políticos que derivan da súa mesma existencia. Mais queremos, nesta ocasión, facer algunha breve reflexión ao caso.

Primeiro: mesmo asumindo o disparate de considerar o PKK unha organización terrorista, as persoas detidas nesta operación están acusadas formalmente de se integraren nas YPG, as milicias curdas que están a loitar contra o Daesh na Rojava, isto é, en territorio estatal sirio. É a campaña mediática que sempre vén parella a este tipo de accións represivas a que está a confundir deliberadamente o PKK coas YPG. De modo que España, a través do seu tribunal político non só está a criminalizar a solidariedade internacionalista coas organizacións que de facto están a conseguir importantes avanzos militares — por certo, recoñecidos por Rusia, os Estados Unidos e a propia UE — contra o autoproclamado Estado Islámico, unha das peores ameazas para a paz e a vida no Oriente Medio. Ademais, teima en seguir unha doutrina xudicial simplista e ridícula que se basea en considerar que todo o que teña a ver co Curdistán ten a ver consecuentemente co PKK. Esta “teoría da contorna”, que España xa aplicou sen reparos en Euskal Herria e en Galiza para ilegalizar organizacións incómodas para os seus intereses de Estado, e que foi denunciada por innúmeras organizacións internacionais de dereitos humanos, gaña agora unha nova e perigosa dimensión internacional.

En segundo lugar: España está a colocarse, na práctica, na mesma trincheira que Turquía, un dos principais promotores da doutrina da contorna aplicada ao caso curdo, mais tamén un dos aparatos estatais que non dubidou en amañar as últimas eleccións, e tamén as anteriores (segundo fixo pública a OSCE, entre outras) para impedir a entrada do pró-curdo Partido Democrático dos Povos (HDP) no parlamento turco, que tenta ilegalizar esta nova ferramenta electoral, e que está, segundo todos os indicios, por tras de accións de terrorismo de Estado como o atentado á bomba contra a manifestación pola vida de Ancara en outubro pasado, con case un centenar de vítimas mortais e mais de 240 persoas feridas. A elección española dos seus aliados non é unha cuestión menor, especialmente se se considera que entre eses aliados figuran tamén reximes como o de Arabia Saudita, os Emiratos Árabes Unidos, Catar, e outros financiadores demostrados do propio Daesh.

Por último, a detención destes nove militantes e a acusación de integraren un pretendido aparato militar (dentro do Estado español, enténdese) do PKK ten outra lectura en clave estatal. Revela, de feito, a fraca saúde das liberdades civís no conxunto do Estado español, en particular a liberdade de pensamento e a liberdade de asociación. España, que decidiu servirse da ilegalización de formacións políticas para tentar paralisar o independentismo en Eukal Herria ou en Galiza, confirma con esta última acción represiva que non está disposta a cambiar de métodos, e que a criminalización da disidencia democrática, da mobilización social ou da práctica do internacionalismo vai continuar a ser o seu modus operandi habitual.

Por todo isto, desde Mar de Lumes - Comité Galego de Solidariedade Internacionalista só podemos expresar o noso rexeitamento a estes métodos represivos e criminalizadores, e, de novo, facer explícita a nosa solidariedade co povo curdo e coa súa loita contra a desaparición.

Subscrebe a nosa axenda solidaria!

mércores 09 decembro 2015

Sobre os resultados das eleccións lexislativas venezolanas de 2015



As eleccións lexislativas venezolanas de 6 de decembro de 2015 terminaron cunha vitoria contundente por parte da Mesa de Unidade Democrática, isto é, da oposición ao goberno de Nicolás Maduro e a toda a revolución bolivariana iniciada hai dezasete anos por Hugo Chávez. Os resultados foron claros: 112 deputados para a MUD, por 55 para o Grande Polo Patriótico, a coalición do goberno liderada polo PSUV. Tan claros que xa teñen precipitado algunhas análises mediadas polo catastrofismo e a grande sensación de derrota revolucionaria. O panorama aberto é, sen dúbida, enormemente complexo, mesmo lonxe desas análises derrotistas; e por iso convén, neste momento, parármonos a reflexionar sobre unha serie de ideas que a xuízo de Mar de Lumes, como organización da solidariedade internacionalista, parecen importantes para quen quixer acompañar a situación desde fóra da Venezuela, especialmente onde triunfa a información nesgada e as axendas mediáticas ocultas, como acontece no noso país.

Sobre a normalidade democrática

A primeira idea que convén subliñar é a respeito da absoluta normalidade do proceso eleitoral. Isto, que non debera ser noticia, éo no caso da Venezuela, sistematicamente agredida nas súas xornadas eleitorais por unha oposición até agora incapaz de conseguir sequera unha maioría simples, e que facía do non recoñecemento dos resultados unha estratéxia de desestabilización. Os chamados á violencia que se fixeron tan evidentes e tan perigosos nas anteriores eleccións, e que terminaron por se configurar en forma de guarimbas que atentaron contra a propiedade pública e contra a vida de varias persoas non tiveron lugar desta vez, e todo malia xa antes do conteo a MUD empregar os seus observadores convidados (Pastrana, Quiroga e Lacalle, de xeito especial) para provocar e malia Leopoldo López lanzar unha campaña de abstención, asegurando que as máquinas de votación tiñan sido manipuladas de xeito macizo e que o goberno preparaba unha grande fraude.

A vitoria da MUD non só serviu, neste caso, para deixar en ridículo Leopoldo López, máis preocupado pola súa estratexia de combate interno con Henrique Capriles do que por propor abertamente as súas propostas políticas. Serviu, tamén, para demostrar, pola vía dos feitos, que o sistema eleitoral venezolano — un dos máis auditados e comprobados do mundo, e portanto un dos máis confiábeis — é o que corresponde a unha grande república, e non o dunha ditadura, tal como era apresentado sistematicamente por aqueles poderes económicos e mediáticos opostos á revolución, tanto dentro como fora da Venezuela. Piedad Córdoba resumiuno claramente no final das votacións: o grande vencedor foi o propio sistema eleitoral. O grande derrotado, todo aquel que o cuestionaba interesadamente. Hoxe, a quen caracterizou o goberno de Chávez e despois de Maduro como un rexime ditatorial haberá que lle perguntar se pode citar algún outro caso de “ditaduras” que perdan eleccións. Evidentemente, non poderán.

As eleccións foron convocadas — frente a eses mesmos poderes que aseguraban que o goberno se iría atrincheirar e suspender o poder eleitoral (que na Venezuela funciona separadamente do resto de poderes, para máis datos) — e os resultados foron recoñecidos e respeitados de maneira exquisita, frente eses mesmos poderes que aseguraban que Nicolás Maduro os había rexeitar e mesmo inciar un insólito período para-asemblear. Por outras palabras: a coaligazón revolucionaria do Grande Polo Patriótico demostrou, da maneira máis dura, na súa derrota, ser unha coaligazón estritamente democrática. E reivindicar isto é, en medio da confusión xerada pola guerra mediática, unha obriga da solidariedade internacionalista.

Sobre o carácter das eleccións

A segunda idea é a respeito do carácter das eleccións. Dentro do inevitábel que resulta facer leituras en clave plebiscitaria de todas as eleccións, particularmente cando se produciren en cenarios de forte polarización, como é o caso da Venezuela, o certo é que as eleccións de 6 de decembro eran, en rigor, eleccións lexislativas. O que se escolleu foi a composición e a correlación de forzas da Asemblea Nacional dentro dun sistema unicameral. O goberno, porén, continúa o seu traballo, malia ter agora unha maioría parlamentar disposta a calquera cousa para o tombar. Quen asegura que o goberno debe demitirse continúa a xogar á desestabilización ou simplesmente ignora as pautas do sistema democrático venezolano.

O poder executivo nacional — isto é, o goberno, e a súa presidencia — foi eleito en 2013 para un período de seis anos, polo que continuará en vigor até 2019 conforme á lei. A mesma lei que, se for o caso, prevé a posibilidade de celebrar dun referendo revocatorio ao terceiro ano, isto é, en 2016. No entanto, a Revolución Bolivariana encetada por Hugo Chávez e a alternativa sistémica que representa, pode ser continuada e aínda aprofundada.

As causas da derrota do GPP

Por último, convén reflectir sobre as causas que levaron o GPP a ser claramente derrotado nestas lexislativas. A maioría das análises das grandes corporacións mediáticas pasaron repentinamente de falar dun suposto rexeitamento popular contra a “ditadura” — dado que o concepto de ditadura xa non pode ser invocado — a argumentar a grave crise económica e social que vive a Venezuela como motor do voto de castigo. Ponse o foco nos casos de corrupción en capas medias do Estado — que os houbo —, na inseguranza e os altos índices de criminalidade ou no desabastecemento e nas fileiras para comprar produtos de primeira necesidade; mais ao mesmo tempo esquécese a corrupción sistémica que acosaba Venezuela na época da alternancia do bipartidismo hexemónico (AD e COPEI) antes da primeira vitoria de Chávez, ignóranse os altos ratios de inseguranza en toda a América (non só a América do Sul) e as ligazóns de sectores da MUD co narcotráfico e o crime organizado, e ocúltase a dupla guerra (económica e mediática) contra o goberno revolucionario.

Unha dupla guerra, coa axuda de gobernos e poderes financeiros inxerencistas dos Estados Unidos e da UE, na que se fixeron caer os prezos do petróleo (e, portanto, unha importante parte dos ingresos do Estado), se paralisou á mantenta a distribución de bens de consumo para producir esas grandes fileiras de persoas ás entradas dos supermercados e como vía para especular cos prezos, se puxeron as condicións para dar un golpe de Estado (operación Salida) e para bombardear o palacio de Miraflores (operación Golpe Azul), finalmente abortados pola FANB, e, cando se produciron as detencións correspondentes, se investiron millóns de euros en apresentar Venezuela como unha república da persecución política e da falta de liberdades. Centrarse nos problemas que o goberno non solucionou de xeito convincente, pero obviar deliberdamente as causas deses mesmos problemas e o golpismo que se encontra por trás de moitos deles é calquera cousa menos informar ao xeito. E a iso se ten dedicado unha grande parte da prensa mundial, subsidiaria dos mesmos intereses financeiros que anseian o fin da revolución bolivariana.

A realidade é que o GPP foi derrotado nestas eleccións por motivos diversos, pero agrupábeis en dous grandes blocos. En primeiro lugar, polos erros propios, recoñecidos polo propio Nicolás Maduro e pola dirección política bolivariana, que vén de convocar un congreso nacional do PSUV (o principal partido do GPP) para analisar a situación e facer as mudanzas necesarias — vista a pouca marxe operativa que deixa a nova correlación de forzas na Asemblea Nacional. En segundo lugar, pola campaña eleitoral da MUD, que en lugar de centrarse en explicar a súa proposta política se centrou en desestabilizar o goberno e espallar a idea de que era necesario un novo rumo político, sen explicitar en que irá consistir. Non é necesario enxergar moi lonxe para saber cais son as liñas mestras desa nova dirección. É só ollar para os seus aliados — fundamentalmente internacionais — e para os intereses e a ideoloxía neoliberal que os moven. Pode que o obxectivo da MUD fose, de xeito lexítimo, alargar a base social que se podía sentir esquecida polo goberno revolucionario, centrado nas camadas sociais máis desfavorecidas con políticas activas de vivenda, educación e traballo. A maioría das oposicións nos países de democracia pluripartidista operan así, aproveitando os problemas non resoltos para as evidenciar carencias do goberno. Sen embargo, non é a iso ao que se ten dedicado a oposición venezolana nos últimos tempos, senón a criar, activamente, eses mesmos problemas que despois eran sinalados co dedo como responsabilidades do goberno. E aí é onde radica a súa falta de lexitimidade e o perverso desta operación contra-revolucionaria.

Subscrebe a nosa axenda solidaria!

venres 04 decembro 2015

Tres verdades sobre as eleccións venezolanas do día 6

Este domingo, 6 de decembro, mentres no Estado español é celebrada unha constitución que dá continuidade no esencial aos principios do rexime franquista, na Venezuela terán lugar unhas eleccións de vital importancia. O que se dirime non é só a composición e a correlación de forzas na Asemblea Nacional, senón se o país poderá continuar polo camiño da revolución e do socialismo do s. XXI, ou se, pola contra, volve aos tempos de saqueo e alleamento dos seus recursos, de democracia de cartón e de entrega total da soberanía aos intereses do imperialismo.

O que se xoga nas eleccións do 6D

Nun momento en que está a arroiar de xeito particular a habitual guerra mediática desatada tanto dentro como fora da Venezuela para desestabilizar o goberno do PSUV e propiciar a súa caída, desde Mar de Lumes, como organización galega do movemento internacionalista, xulgamos interesante destacar algunhas ideas que non han aparecer no grande circo das corporacións mediáticas.

En primeiro lugar, a loita política que hoxe se dá na Venezuela xa non responde á situación común na maioría de países, na que uns poucos partidos se desputan a administración do mesmo sistema económico, social e político. Ao contrario, nestas eleccións, apoiar a opción do goberno significa continuar na revolución cara ao denominado socialismo do século XXI; apoiar a outra, en troca, significa a cancelación inmediata do camiño andado nos últimos anos e a volta radical do neoliberalismo. O que está en xogo, pois, é o sistema económico e, portanto, social, que rexerá o país, con ligazón directa para outros países e povos da rexión. Por iso, polos intereses económicos e xeopolíticos que están en xogo é polo que as eleccións na Venezuela resultan centrais e o capitalismo transnacional está empeñado en tombar o goberno, pola vía eleitoral ou por calquera outra.

A guerra mediática

Nestas circunstancias, a Venezuela leva anos a sofrer os ataques destes grupos de poder unicamente interesados en volver converter o país nunha fonte de recursos cos que aumentar as marxes de lucro. Uns grupos que demostraron, ademais, non teren limites para se apoderar novamente do goberno. As guarimbas, a queima de centros de atención médica primaria, o asasinato de líderes políticos do chavismo como Robert Serra, os planos para bombardear o Palacio de Miraflores (sede do goberno nacional) ou para producir levantes armados en sectores corruptos do exército son exemplos destas prácticas antidemocráticas e criminais.

Cando os seus instigadores e organizadores foron detidos e encarcerados, os grupos mediáticos dentro e fora do país decidiron consideralos como «presos políticos», difundindo o concepto de «rexime totalitario» coa intención de desprestixiar o goberno. Encher páxinas ou horas coas idas e vindas de familiares e avogados deses presos, e non dedicar un segundo ou unha liña ás políticas reais do goberno non é unha casualidade. A estratexia violenta e a estratexia mediática destes grupos de poder demostra que a vía eleitoral non é máis que unha vía secundaria no seu intento por recuperar o goberno.

As acusacións de manipulación

Na estratexia de desprestixiar o goberno, tómase a parte polo todo e sostense que a oposición (toda a oposición) venezuelana está encarcerada, o que sería, entre outras cousas, imposíbel de facer. Pero non só: tamén se asegura que o goberno manipulará as eleccións do 6 de decembro. Porén, as eleccións na Venezuela son, en cada ocasión, monitoradas in situ por organizacións internacionais, delegacións de diferentes países (entre eles, o Estado español), e interventores e apoderados de todos os partidos que se apresentan. Nunca organismo ou delegación internacional ningunha denunciou unhas eleccións celebradas desde que Hugo Chávez foi investido presidente do país.

Por outra parte, é falso que o goberno controle as eleccións, que poida adiantalas ou atrasalas (tal como suxeriu o ex-presidente español Felipe González) ou manipulalas de calquera xeito, porque a súa convocatoria e o seu funcionamento non dependen do goberno, senón do Consello Nacional Eleitoral (CNE), un órgao independente creado pola Constitución venezolana, con funcionamento e orzamento propios, e sobre o cal o goberno non ten atribucións ou competencias de ningún tipo. Malia todo, as oligarquías e os grupos de presión económica invocaron a pantasma do fraude en todas as eleccións celebradas, mesmo atacando a lexitimidade do CNE ou a funcionalidade do proceso cando non gañaron as súas teses, e obviando os informes favorábeis dos observadores internacionais en cada unha das convocatorias.

Galiza coa Venezuela

Na realidade, a Venezuela posúe hoxe un dos sistemas eleitorais máis participativos do mundo. Tamén dos máis auditados e contrastados. En absoluto se pode dicir que o goberno manipule os resultados, por ser tecnicamente imposíbel e polo seu compromiso demostrado co respeito pola vontade popular. Cando en decembro de 2007 Hugo Chávez perdeu o referendo para profundizar na revolución — coa dereita invocando o fin da propiedade privada e da patria potestade dos fillos se o chavismo gañaba aquela elección —, os resultados foron respeitados e a reforma constitucional paralisada. Chávez e o seu goberno, sen embargo, continuaron aparecendo como «rexime totalitario», o que comproba que o resultado é irrelevante e que o obxectivo da oligarquía capitalista dentro e fóra da Venezuela é parar a revolución.

Frente a este obxectivo, desde Mar de Lumes denunciamos non só a violencia promovida por estes grupos desde hai meses, como tamén a presenza de axentes non venezolanos que responden á estratexia desestabilizadora que xa vimos (e continuamos a ver) aplicada noutros lugares do planeta que o imperialismo pretende controlar. Os movementos de solidariedade de todo o mundo están estes días coa Venezuela fronte á inxerencia estranxeira. E desde Galiza, como non pode ser doutro xeito, tamén a solidariedade se posiciona no mesmo bando, no do respeito pola soberanía dos povos e no dun futuro bolivariano e de paz para a Venezuela.


— Mar de Lumes - Comité Galego de Solidariedade Internacionalista

Subscrebe a nosa axenda solidaria!

A narrativa imperialista contra Siria, debatida en Ponteareas

O pasado día 27 volvemos explicar a situación actual na Siria centrándonos na narrativa imperialista que este conflito concita á súa volta. Fixémolo en Ponteareas, analisando pezas de audiovisual e fotografías e grazas a unha importante participación de persoas da vila e da comarca, coas que despois da intervención de Oscar Valadares se realizou un coloquio sobre o tema.

Subscrebe a nosa axenda solidaria!