A caridade é humilhante porque se exercita verticalmente, desde a cima; a solidariedade é horizontal e implica respeito mútuo.
— Eduardo Galeano

venres, 2 de febreiro de 2018

Basta de inxerencias españolas contra Venezuela



O pasado 25 de xaneiro, Venezuela decidía declarar persona non grata o embaixador español nese país, o que implica a súa saída do mesmo. O motivo son as súas reiteradas inxerencias na política interna venezolana, posicionándose claramente do lado da dereita opositora e ofrecéndolle todo tipo de apoio aos elementos que, dentro e fora do país, pretenden derrocar o goberno lexítimo. A súa actuación estaba perfectamente aliñada coa dos gobernos españois (tanto do PP como do PSOE), que desde o inicio da Revolución Bolivariana teñen apoiado golpes de estado, sancións económicas para dificultar a vida do pobo venezolano e en xeral toda a estratexia violenta da oposición que tanto sufrimento ten causado ao país.

Como consecuencia da declaración venezolana, o Estado Español decidiu declarar tamén (sen máis razón que a da “reciprocidade”) persona non grata ao embaixador venezolano en Madrid, que xa fora chamado a consultas polo seu país.

Consultar calquera hemeroteca dos últimos meses e ver as declaracións de Rajoy ou Dastis chega para constatar a xusteza da decisión venezolana. O Estado Español non parece disposto a asumir que Venezuela conquistou a súa independencia hai dous séculos loitando contra o seu decadente imperio, e que desde o triunfo da Revolución Bolivariana está en marcha un proceso para erradicar todo rasgo de neocolonialismo e imperialismo e exercer a auténtica soberanía. Ás ansias recolonizadoras súmanselle os intereses das multinacionais españolas que, desde o triunfo do chavismo, foron postos en cuestión polo pobo venezolano.

Desde Mar de Lumes, Comité Galego de Solidariedade Internacionalista, apoiamos a decisión do goberno bolivariano e denunciamos novamente o papel do réxime español como unhas das principais puntas de lanza a nivel internacional da folla de ruta imperialista, que é a mesma que a da dereita venezolana mais violenta e golpista, a quen da acubillo de forma sistemática. 

Por último, aproveitamos para agradecer ao embaixador Mario Isea e ao conxunto da misión diplomática ante o reino de España o seu labor, defendendo dignamente o proxecto político escollido polo seu pobo e facendo frente en todo momento ás agresións a pesar das constantes campañas de acoso e difamación.

Galiza con Venezuela.
Viva a Revolución Bolivariana!

martes, 30 de xaneiro de 2018

Comunicado conxunto BDS-MdL sobre a visita de Feijóo a Israel



Ignorancia, indiferenza ou complicidade?


Feijóo quer estreitar vínculos económicos con Israel, o estado do apartheid, a limpeza étnica, a violencia contra as crianzas, os crimes de lesa humanidade....

O 30 de xaneiro, Feijóo iniciará unha "misión comercial a Israel", o estado que ao longo da súa breve historia mais reiteradamente escarneceu as resolucións das NN.UU. e as normas básicas do dereito internacional. O estado que masacra o pobo da Palestina asañándose con especial violencia contra as súas crianzas, obrigadas a crecer baixo a bota militar da ocupación.

Feijóo viaxa a Israel para estreitar vínculos comerciais apesar de saber que con eses vínculos colabora a afianzar as políticas de limpeza étnica e xenocidio practicas polo estado sionista contra o pobo palestino.

Israel: un estado fora da lei internacional


Coas ducias de Resolucións da asemblea das NNUU incumpridas por Israel, ditadas apesar da presión exercida polos potentes lobbies que actúan no seu beneficio en organismos internacionais e o veto permanente dos EUA no Consello de Seguranza da ONU, Israel colócase sen dúbida á cabeza dos estados delincuentes (os estados fora da lei) de todo o mundo.

Israel: apartheid, limpeza étnica e xenocidio


Os tres mecanismos tradicionais do supremacismo colonizador son o dia-a-dia nas políticas de Israel contra o pobo da Palestina: discriminación e segregacionismo dentro das fronteiras do estado sionista, eliminación fisica das persoas que non pertencen a etnia/relixión estatal (xudia) na Cisxordania, expulsión do território e masacres masivas na Faixa de Gaza (bombardeamentos periódicos, elevada mortandade por carencias básicas en sanidade, expolio e contaminación da agua e terra...).

Israel: violencia contra as crianzas


No entanto, e con seren tan graves estes crimes contra a poboación palestina, é con as crianzas, os membros máis vulnerábeis da comunidade, con que mais sadicamente se asaña o estado sionista.

Nestes momentos hai 311 crianzas palestinas encarceradas nas prisións sionistas. A media anual de arrestos militares ou administrativos é de 700. A maioría sofren torturas e tratos vexatorios e se padecen algunha doenza, non reciben os tratamentos médicos.

O ministro de Eduación israelí, Naftali Bennett, non oculta o seu desexo : “Deberían terminar a vida en prisión”

Israel: inxerencia nos asuntos da Galiza



O delito da cámara galega? Aprobar unha Declaración Institucional en favor do respecto dos dereitos humanos do pobo palestino.

A resposta de Pilar Rojo, na altura presidenta do Parlamento, distou de ser firme na defensa dos dereitos humanos e a soberanía da cámara. Despois viñeron as visitas de delegacións sionistas, os acordos, a ignorancia e a indiferenza polos crimes que Israel continuou consumando... Agora unha inesperada comisión comercial encabezada por Feijóo partirá mañá a ratificar o apoio oficial ao estado sionista, e confirmar a complicidade da mais alta representación do noso país cos crimes perpetrados por Israel.






Subscrebe a nosa axenda solidaria!


domingo, 28 de xaneiro de 2018

[ANÁLISE] Non á ocupación turca de Afrin

O 20 de xaneiro, o Estado turco cumpriu finalmente as ameazas que viña repetindo nos últimos anos e iniciou unha campaña militar de bombardeos intensivos e o intento de invasión terrestre da rexión de Afrin, zona de maioría curda no noroeste de Siria. A ofensiva foi bautizada cinicamente como "ramo de oliveira" e está protagonizada tanto por grupos de mercenarios islamistas financiados por Turquía - parte deles actuando baixo a franquía do "Exército Libre Sirio" (ELS)- como por tropas regulares dese país, co segundo maior exército da OTAN.

A pesar dos cada vez máis frecuentes ataques turcos que viñan sucedéndose duns anos para aquí, a rexión de Afrin viviu nos últimos tempos nunha relativa tranquilidade que lle permitiu acoller un importante continxente de persoas refuxiadas doutras partes de Siria, especialmente das provincias de Alepo e Idlib. Desde 2012, a zona foi defendida polas milicias das YPG (Unidades de Protección Popular) e das YPJ (Unidades de Protección das Mulleres), que tomaron o control do territorio a raíz da retirada das tropas do goberno. En colaboración coa aviación rusa, as milicias curdas lograron manter seguras as súas fronteiras e liberar da presenza de grupos terroristas algúns territorios próximos. 

Zonas de control territorial no noroeste da Siria


Afrin fai parte de Rojava (“Occidente”), que é como denomina o movemento de liberación curdo as zonas habitadas por ese pobo sen Estado que, após o acordo de Sykes-Picot en 1916, ficaron encadrados nas fronteiras de Siria. Desde o primeiro momento a zona incorporouse como cantón autónomo á administración defendida polas YPG/J e grupos aliados, que acabou por abandonar oficialmente a denominación de "Rojava" pola de "Federación Democrática do Norte de Siria" co fin de representar o conxunto de pobos que habitan a zona (árabes, curdos, asírios, turcomanos, armenios, circasianos e chechenos) e comezou a construír un modelo social baixo os fundamentos do "Confederalismo Democrático" teorizado por Abdullah Öcalan (líder de referencia do movemento curdo, preso por Turquía e confinado en solitario desde 1999 nunha illa-prisión). En base a iso, recoñeceuse a igualdade de dereitos de todas as etnias, linguas e relixións, foron implantándose asembleas comunais, incentivouse a participación e empoderamento das mulleres e potenciouse a economía social e cooperativa, nun proceso de transformación que continúa a avanzar con todas as limitacións derivadas do contexto de guerra e o embargo económico.

Desde o seu inicio, este proxecto foi atacado polo Daesh (Estado Islámico), Al Nusra (referencia de Al Qaeda en Siria) e outros grupos terroristas identificados co ELS. No entanto, foi máis ou menos tolerado tanto polo goberno sirio como por varias das potencias que actúan na zona. Así, nunha relación de alianzas que foi mudando no tempo, tanto os EUA como Rusia mantiveron colaboración militar (sobre todo aérea) coas forzas que están a defender o territorio do norte, maioritariamente curdas mais cunha implicación cada vez maior doutros pobos (como asirios e árabes) no marco das FDS (Forzas Democráticas Sirias). No caso ruso, a colaboración deuse tamén no plano político, sendo até agora o actor internacional mais favorábel a unha posíbel solución autónoma no marco dun estado descentralizado, algo que mesmo voces do goberno sirio chegaron a considerar factíbel no marco dunha hipotética negociación.

Pola súa parte, desde o primeiro momento Turquía manifestou a súa total oposición á administración do norte e desde o inicio atacou (directa e indirectamente) o proxecto que ten por núcleo o movemento curdo xusto a carón da súa fronteira. Fíxoo desde o comezo da guerra armando, financiando e favorecendo o paso de diferentes grupos terroristas, e xa en 2016 as tropas turcas ocuparon militarmente territorios do norte da Siria na operación chamada "Escudo do Éufrates", que tiña como obxectivo non disimulado impedir a unión dos territorios controlados polas milicias curdas e os grupos aliados. Desta forma, aínda que naquel momento Turquía non chegou a invadir territorios baixo a esfera curda, como era o seu obxectivo, si que logrou instalarse en territorio antes controlado polo Daesh (moitas veces case sen combates) e así manter o illamento da rexión de Afrin e facilitar unha posterior ofensiva como a que agora se inicia.

As motivacións do ataque en marcha son claras: o empoderamento do movemento curdo no norte de Siria e a consolidación do seu proxecto político xunto ao resto de pobos da zona supón unha clara ameaza para os intereses de Erdoğan, que tamén está a facer fronte cunha brutal represión á insurxencia curda nas súas fronteiras. Ademais, unha campaña deste tipo e a exaltación chauvinista que a está a acompañar (coa adhesión da maioría dos sectores políticos e mediáticos e a represión do resto), facilítalle unha útil cortina de fume coa que manterse no poder nun momento en que estaba a ser moi cuestionado tamén internamente.

Para o discurso oficial de Turquía, as YPG son identificadas plenamente co PKK (Partido dos Traballadores do Curdistán, considerado como organización terrorista pola UE e os EUA) que actúa desde os anos 80 no Curdistán turco. Ambas organizacións referéncianse no pensamento de Öcalan e sitúanse baixo o paraugas do KCK (Unión das Comunidades do Curdistán). Porén, se ben historicamente o Curdistán sirio (e nomeadamente Afrin) nutriu de combatentes o PKK, hoxe en día as YPG non están exercendo ataques contra Turquía e só actúan contra ela en lexítima defensa, e sempre limitaron as súas ofensivas na guerra siria contra o Daesh e outros grupos terroristas. A xustificación oficial, por tanto, carece de fundamento e esconde outros intereses.

Coa operación de Afrin, o Estado turco pretende garantirse novas zonas de ocupación (ver mapa) e asegurarse un papel relevante na resolución da crise siria, algo que estaba en cuestión tras as progresivas derrotas dos grupos que patrocinaba en Alepo, Hama ou Idlib. Toma forma xa abertamente o proxecto "neo-otomanista" que, baixo o liderado de Erdoğan, combina islamismo e imperialismo turco con fin de consolidarse como poder rexional, neste caso ao abeiro da OTAN. Ademais, ao atacar un dos grupos que máis activamente estaba contribuíndo á liquidación do Daesh en Siria, favorece a persistencia dese grupo terrorista e atrasa a estabilización do país. Por último, o ataque pretende ser un toque de atención e un golpe de forza tanto aos seus aliados dos EUA como a Rusia e mesmo ao propio goberno sirio, que en diferentes formas e momentos teñen colaborado coas YPG nas súas ofensivas para liberar o norte de Siria dos grupos integristas. A propia Rusia tiña tropas instaladas en Afrin desde hai anos, e retirounas no momento en que se iniciou a invasión. Isto, xunto á reunión que altos mandos militares rusos e turcos mantiveron pouco antes do ataque, parece confirmar que este se realiza cando menos coa permisividade de Rusia, que tería capacidade de impedilo mais non parece querer enfrontarse a Turquía nun momento en que están a recompor as relacións e pretende afastala da órbita da OTAN. Pola súa parte, os EUA, que colaboran coas YPG e as FDS noutras zonas do norte (mais non en Afrin), manifestaron tamén que o seu apoio está restrinxido ao combate contra o Daesh ao leste do Éufrates, e non parece ter vontade tampouco de facer nada por impedir os ataques de Turquía, que segue a ser formalmente un dos principais aliados dos países occidentais.

En canto ao goberno sirio, criticou duramente a intervención turca e o novo intento de ocupación do país, e acusouna de favorecer a expansión de grupos terroristas. Segundo as últimas informacións, o estado está a facilitar a resistencia contra a invasión cando menos con apoio médico e permitindo o traslado de combatentes e armamento entre as zonas de presenza curda, e mesmo tería a posibilidade de intervir directamente contra o ataque turco como lle solicitou recentemente a propia administración de Afrin.

No entanto, o poboación da rexión atacada organízase masivamente para resistir o intento de ocupación. Na súa capacidade de resistencia fronte á invasión turca xógase non só unha batalla pola soberanía dos pobos e contra o imperialismo, mais tamén a posibilidade de avance dun proxecto social que recoñeza os dereitos das mulleres e dos pobos, democratice a participación popular e permita a consolidación da paz en Siria sen inxerencias externas.


Subscrebe a nosa axenda solidaria!

venres, 22 de setembro de 2017

Democracia é decidir

Mar de Lumes, como organización de solidariedade internacionalista, é unha das promotoras da Plataforma Galiza con Catalunya, que vén de convocar para este día 30 de setembro unha manifestación nacional en Compostela de apoio ao proceso de autodeterminación do povo catalán e de protesto contra as medidas represivas aplicadas polo Estado español contra as súas institucións e contra o seu povo, ao que denega a posibilidade de escoller democraticamente o seu futuro. A continuación, reproducimos a nota de imprensa da Plataforma en que é anunciada a manifestación.

Democracia é decidir


A Plataforma Galiza con Catalunya está constituída desde o inicio do proceso catalán, que foi acompañando, por diversas organizacións sociais, sindicias, culturais e políticas galegas que queren dar apoio conxunto, desde Galiza, ao proceso democrático iniciado polo pobo catalán. Esta é unha plataforma aberta a todas aquelas organizacións galegas que se queiran aderir.

Por acima das normais diferencias que teñen as organizacións que compoñen a plataforma, hai unha causa común: a defensa dos dereitos colectivos dos pobos e a defensa da democracia, e no que como galegos e galegas nos sentimos reflexadas.

Desda Galiza somos conscientes de que a situación política en Catalunya é de máxima excepcionalidade: chámase "desafío secesionista" ao dereito de autodeterminación dun pobo e "referendo ilegal" a un acto lexítimo de expresión da democracia. Neste sentido, á luz dos feitos acontecidos nos últimos días denunciamos e condenamos a aplicación encuberta do artigo 155 da Constitución e a conculcación sistemáticas dos dereitos individuais e colectivos en Catalunya. En particular, no día de hoxe, queremos condenar expresamente as detencións de cargos da Generalitat a gravísima escalada no estado de excepción imposto a Cartalunya. Neste sentido, ao longo do día de hoxe convocaremos concentracións de solidariedade nas principais cidades e vilas do país.

Vigo: 20h Farola Urzaiz
Ferrol: 20:30h Praza Armada (diante Edificio Xunta)
Lugo: 20h Subdelegación do Goberno
A Coruña: 20h Subdelegación do Goberno
Pontevedra: 20h Subdelegación do Goberno
Compostela: 20:30h Praza do Toural
Ourense: 20h Subdelegación do Goberno

Anunciamos ademais que desde a Plataforma Galiza con Catalunya temos convocada unha manifestación nacional para o vindeiro día 30 de setembro con saída ás 12h na Alameda de Compostela baixo o lema "Democracia é decidir" onde nos queremos sumar aos desexos do pobo catalán para decidir libremente o seu futuro sen mais limitacións que as que eles e elas decidan democraticamente.



Subscrebe a nosa axenda solidaria!

martes, 25 de xullo de 2017

Galiza con Catalunya, pola independencia e pola democracia

Hoxe, no marco do Día da Pátria Galega, celebramos o primeiro acto da nova andadura da Plataforma Galiza con Catalunya. Fixémolo cunha acción simbólica en Compostela no que se fixo público un manifesto de apoio ao pobo de Catalunya e ás súas institucións lexítimas, que apostan em dar voz ás persoas para que poidan decidir o seu futuro, fronte á violencia e as ameazas do Estado. Nesta acción insistimos tamén no noso compromiso coa defensa do dereito de autodeterminación, unha das bases do noso traballo internacionalista. Até o 1 de Outubro, a Plataforma continua aberta a incorporacións de mais organizacións que asuman este III Manifesto.



III Manifesto de solidariedade Galiza con Catalunya

A situación política en Catalunya é de máxima excepcionalidade. A suspensión da autonomía por parte do Estado e o uso da forza e da coerción física para impedir a inevitábel declaración de independencia do pobo catalán pairan no ar. Mais xa non só como posibilidades remotas ou certas, senón como ameazas constantes dun rexime decrépito e entolecido que chama "referendum ilegal" á democracia e "desafío secesionista" ao dereito de autodeterminación.

Para os poderes españois, a posibilidade de que as nacións que non recoñecen envereden polo camiño da independencia e da soberanía non é unha opción. Mais tampouco o é calquera "encaixe" que non sexa o da súa progresiva españolización, en todas as ordes da vida. A realidade, porén, é teimuda. E a imposibilidade de pór cancelas á vontade popular que desbordou hai tempo as marxes apunta de maneira clara cara á crise do modelo do "todo atado y bien atado", situando nas declaracións de independencia destas nacións a verdadeira panca que pode acabar de fracturalo por completo. De aí as ameazas e a violencia, reaccións primarias e antipolíticas de quen necesita perpetuar a dominación. Porque, para os poderes centrais, non é só unha cuestión territorial; está todo en xogo.

O Estado, cego ante o seu propio ordenamento xurídico e cego tamén ante a lexislación internacional á que di acollerse, demóstrase incapaz de permitir calquera exercicio democrático real que vaia contra a unidade e a indivisibilidade que a ditadura fascista de Franco estebeleceu e a falsa Transición apuntalou. En Catalunya é evidente; mais tamén o é en Euskal Herria, onde España se nega a avanzar no proceso de paz malia todos os pasos dados pola sociedade basca e as súas organizacións políticas; e por suposto tamén en Galiza, onde a ilegalización de ideas e a violencia — máis branda ou máis dura — pretenden instalarse como norma.

Sabemos, por iso, que España é irreformábel. A experiencia do pobo catalán deixouno tamén claro. A única saída ao círculo vicioso é, polo tanto, a acumulación de forzas de ruptura. Cada pobo terá, para iso, a súa estratexia, mais non hai dúbida de que o referendo do día 1 de outubro é fillo dese traballo, da mobilización popular e dunha folla de ruta o suficientemente clara. Por iso hoxe, as organizacións que facemos parte da Plataforma Galiza con Catalunya nos colocamos do lado de quen pula polo referendo. É a nosa maneira de nos colocar do lado da democracia.

Desde Galiza, conscientes do episodio histórico e das oportunidades a quebra catalá abre tamén para o noso pobo, animamos a toda a comunidade galega nese país irmán a facer, o 1 de outubro, o mesmo que nós facemos hoxe: dicir Si ao referendo, Si á Catalunya como Estado independente en forma de República e Si á democracia. Estamos convencidas de que máis cedo que tarde unha oportunidade semellante se abrirá ao alcance das nosas mans.

Agora Galiza
Bloque Nacionalista Galego
Briga
Causa Galiza Centro Social Gomes Gaioso
Colectivo Nacionalista de Marín
Confederación Intersindical Galega
Erguer. Estudantes da Galiza
Fundaçom Artábria
Galiza Nova
Isca!
Mar de Lumes - Comité Galego de Solidariedade Internacionalista
Movemento Galego ao Socialismo
Xebra



Subscrebe a nosa axenda solidaria!

venres, 9 de xuño de 2017

Así foron as palestras sobre os procesos emancipatorios catalán e basco fronte ao desafío unionista español

Dentro da liña de traballo de apoio aos procesos de emancipación nacional dos pobos sen Estado que Mar de Lumes está a desenvolver com organización de solidariedade internacionalista, desta volta trouxemos a Galiza dous vultos destacados de Euskal Herria e dos Países Cataláns para falar dos procesos soberanistas destes pobos fronte ao desafío do unionismo español. 

Albert Botran, deputado da CUP no Parlament de Catalunya e Niko Moreno, militante da esquerda abertzale e membro da área internacional de Sortu estiveron connosco en dous concorridos actos, celebrados o día 7 de xuño en Vigo e o 8 en Compostela. Neles, partillaron ideas, experiencias e análises sobre a situación de subalternidade que enfrentan os pobos dentro do Estado español e sobre a única saída posíbel: a ruptura democrática. 

En concreto, Albert Botran falou da rápida evolución da opción independentista no seu país en relación á cada vez máis clara imposición forzada do proxecto unionista estatal e puxo en perspectiva os pasos dados pola sociedade catalá até tornar maioritaria a posición favorábel a exercer o dereito a decidir. 

Niko Moreno, pola súa vez, explicou a aposta do paso da estratexia político-militar á vía exclusivamente política e contrapuxo este avanzo coas reticencias encontradas do outro lado da mesa, especialmente no caso do Estado español. Ademais, caracterizou o papel do PNB na actualidade como principal traba contra unha vía basca á independencia e como punta de lanza do proxecto unionista tamén en Cataluña. 

Botran e Moreno tiveron tamén ocasión para referirse ás contradicións de ambos os procesos e ao papel xogado pola "nova" esquerda española, que formalmente apoia a celebración de referendos, pero que no día a día se confirma como unha rémora que xoga, ao mesmo tempo, cos chamados á convivencia e coa indefinición calculada do seu propio proxecto político. 

Estas xornadas remataron en Compostela o día 8, xusto na véspera de que, tal como previsto, o governo catalán anunciase a data e contido do referendo que celebrará, a pesar de toda a oposición do aparato do Estado, o día 1 de outubro coa pregunta: Quere que Cataluña sexa nun estado independente en forma de república? — un anuncio que desde Mar de Lumes recibimos con entusiasmo. 

Subscrebe a nosa axenda solidaria!

martes, 6 de xuño de 2017

Crónica da roda de palestras con Fayez Badawi sobre a Palestina e o dereito á resistencia popular


Esta semana pasada, o Comité Galego de Solidariedade Internacionalista Mar de Lumes convidou o palestiniano Fayez Badawi a visitar Galiza para realizar unha roda de palestras-coloquio baixo o título Palestina. Resistencia, intifada, vitoria. Os actos, que tiveron lugar nas cidades de Lugo, Pontevedra e Ourense, e tamén nas vilas da Estrada, Redondela ou Sada, foron asistidos, no total, por máis de 200 persoas que puideron escoitar de viva voz os motivos do pobo palestiniano para resistir contra a ocupación israelita, para se negar a abandonar definitivamente as súas casas — moitas delas destruídas e substituídas por asentamentos ilegais de colonos —, e para continuar a loitar por un futuro sen apartheid e sen supremacismo, nun país do rio Xordán ao Mediterráneo. 

A presenza de Fayez Badawi, que padeceu e enfrentou directamente os horrores da ocupación e que actualmente é un dos representantes europeos da Fronte Popular para a Liberación da Palestina (FPLP), organización que continúa na listaxe da Unión Europea de «organizacións terroristas» desde 2002 por non aceptar a «solución de dous Estados», permitiu tamén profundizar nas raíces políticas do chamado conflito árabe-israelita, que é, na realidade, o conflito dun pobo contra a ocupación das súas terras e a usurpación dos seus recursos por parte de colonos europeos e americanos que usan a relixión como elemento aglutinador e base sobre a que asentar un pretendido «pobo» que poida reclamar dereitos territoriais. 

Contra estas falsas reclamacións, Fayez explicou tamén os motivos que levaron historicamente a esquerda palestiniana e árabe a rexeitar os Acordos de Oslo e calquera plano que prevea unha solución de dous Estados, e evidenciou que, mesmo que a dereita do seu país teña aceptado ese sistema de dobre raseiro, o resultado tampouco ten sido o fin das hostilidades e matanzas lanzadas desde Israel, nen a cancelación da súa política de asentamentos armados na Cisxordania, nen o derrubamento do muro da vergoña — a respeito do cal a comunidade internacional garda un silencio clamoroso. Outro dos puntos esenciais da exposición deste revolucionario palestiniano centrouse en desmontar o discurso que separa o sionismo da súa matriz racista e que criminaliza a resistencia palestiniana polo feito de se expresar non só, pero tamén, por medio da vía armada — unha vía, por certo, recollida no dereito internacional. 

Finalmente, os actos serviron tamén para deitar unha ollada sobre a situación xeral no Oriente Medio, con particular atención para a guerra imperialista na Siria e para as súas ligazóns co papel que as potencias occidentais xogaron e aínda xogan na Libia, no Iraque ou no Iemen. Lonxe do discurso mediático que asocia estes conflitos a guerras civís ou relixiosas, Fayez Badawi ofreceu unha leitura marxista da situación, asociando as razóns á loita de clases e á necesidade que o capital transnacional ten de ocupar territorios por toda a parte para someter os seus recursos e os seus pobos á súa propia cadea de lucro. 

Este ciclo de actos enmárcase, en primeiro lugar, no traballo de solidariedade que Mar de Lumes leva desenvolvendo desde 2012 contra o imperialismo e polo dereito dos pobos á súa soberanía, e, en segundo lugar, na campaña de boicote, desinvestimentos e sancións contra Israel que MdL está tamén a promover en Galiza.  



Subscrebe a nosa axenda solidaria!

martes, 26 de xullo de 2016

Celebramos acción simbólica de apoio aos povos da América Latina contra o imperialismo

Na tarde de onte, 25 de xullo, día da Patria Galega, a militancia de Mar de Lumes - Comité Galego de Solidariedade Internacionalista realizamos unha acción simbólica nas escaleiras da Alameda de Compostela na que contamos coa presenza destacada de compañeiras e compañeiros da Asociación de Amizade Galego Cubana Francisco Villamil e militancia diversa de organizacións soberanistas galegas que a só uns metros festexaban o noso día nacional no recinto do Festigal. 

Velaquí o manifesto desta acción e a imaxe coa que queremos, desde Galiza, enviar o noso apoio ás dignas causas do povos da América Latina que enfrentan a nova vaga de ataques imperialistas.

 


MANIFESTO FÓRA IMPERIALISMO DA AMÉRICA LATINA

Os últimos anos teñen sido marcados, na América Latina, por unha nova vaga de agresións imperialistas que teñen o seu precedente naquel infausto Plan Cóndor que nas décadas de 1970 e 1980 arrasou o continente suramericano, matou milleiros de persoas e fixo desaparecer centos de milleiros polas súas ideas políticas e por se organizaren para dar aos seus países gobernos de progreso. 

Despois daquilo, o cambio de século trouxo de novo ventos de autoorganización popular permitindo importantes vitorias que se sumaban á resistente Cuba, con gobernos progresistas e de esquerda que impulsaron diferentes programas de transformación social, redistribución da riqueza, expansión dos servizos públicos básicos e aumento do control sobre os recursos naturais. Políticas, todas elas, rexidas pola idea da soberanía dos pobos e por unha concepción antiimperialista e multipolar do mundo. A concreción da ALBA-TCP a partir de 2004 e as importantes vitorias á hora de reorientar, cando menos en parte, a CELAC, a OEA ou UNASUR — até entón dirixidas directa ou indirectamente desde os despachos da oligarquía estadounidense — colocaron o continente nun camiño de segunda independencia que o capital transnacional dos Estados Unidos e da Unión Europa non podía permitir. Non é casual que en México, cun goberno-monicreque, o asasinato sistemático de profesorado e alumnado fique impune mentres en Venezuela, calquera cousa é empregada para abrir un conflito político de carácter internacional contra a revolución bolivariana. 

Por iso, a guerra mediática contra Venezuela, o intento de asasinato de Zelaya, os golpes de estado institucionais contra os gobernos de Paraguai e Brasil, o hostigamento permanente contra Ecuador e Bolivia ou as agresións do FMI e o Banco Mundial contra o goberno da Arxentina, o control exaustivo sobre Perú, México, Colombia, Haití, Porto Rico, etc. non poden ser interpretados como pezas soltas, nen explicados unicamente por causas internas. Todas estas accións non son outra cousa que manobras ofensivas nunha guerra non convencional lanzada polo imperialismo para recuperar o control dun continente inmensamente rico que, despois de décadas, comezaba de novo a estar nas mans dos seus pobos.

Desde Galiza, un pobo tamén en loita contra a expatriación dos nosos recursos, contra as políticas de españolización que destrúen a nosa cultura, contra o colonialismo centralista que nos nos impide desenvolvernos, nos empobrece e nos expulsa do noso país, queremos expresar, mediante esta acción simbólica, o noso apoio ás dignas causas dos pobos da Nosa América, aos seus gobernos revolucionarios ou progresistas, e tamén ás organizacións de todo tipo que en Chiapas, en Oaxaca, na selva colombiana ou no territorio mapuche continúan loitando polos seus dereitos colectivos.

Vivan os pobos que loitan!
Fora imperialismo da América Latina!


Subscrebe a nosa axenda solidaria!

domingo, 5 de xuño de 2016

Non ao golpe de Estado no Brasil!


O Brasil está a vivir un golpe de Estado con todas as letras. Pode que non saísen os tanques ás rúas nen se observe violencia política directa — como tristemente estamos afeitos a ver na maioría dos casos de golpes deste tipo — mais o certo é que un cambio así no modus operandi tampouco impide definir a situación como o que é: un golpe contra o goberno eleito e, especificamente, contra a presidente Dilma Rousseff, que vén de ser destituída e substituída por políticos corruptos (varios deles, condenados) ao servizo dos intereses do capitalismo internacional. 

Non só se trata, pois, dun golpe de Estado. Trátase dun ataque imperialista, que, cunha dinámica diferente á de Honduras, Paraguai, Arxentina ou a Venezuela, responde no fondo ao mesmo obxectivo: paralisar a segunda independencia dos pobos da América do sul, arruinar os avanzos  no proceso de integración latinoamericana e as orientacións antiimperialistas dos gobernos progresistas do subcontinente e converter a América Latina, de novo, no quintal traseiro dos Estados Unidos. 

De todo isto, e das dinámicas internas presentes no caso concreto do Brasil, cunha dereita ultraconservadora que reacciona con racismo, machismo e clasismo ao continuo empoderamento das camadas populares desde o goberno de Lula, falamos este 3 de xuño con Jakson Renner, activista de Brasilegos Contra o Golpe, na libraría de mulleres Lila de Lilith. 



Subscrebe a nosa axenda solidaria!